Nia kato estis sovaĝa. Kiam ĝi estis infana, mi kaj mia edzino donis nutraĵon kaj igis ĝin iom post iom familiala. Mia edzino nomis ĝin kiel "Zukin" (en Espernto "kapuĉo"). Ĉar ĝi ŝajnas porti kapuĉon ĝis sube de la okuloj (laŭ nominto).
Fine ĝi iĝis dormi en nia domo. Kaj jam pli ol dek jaroj pasiĝis.
Hodiaŭ ĝi eksterdome multe mjaois kaj aŭdiĝis nekonata virina voĉo. La virino (laŭ ŝi) estas kato-amanto, kaj ŝi donas nutraĵojn al najbaraj sovaĝaj katoj kaj gardas ilin.
Nia kato ofte rifuzas brakumadon kaj ne dorlotaĝas al ni, sed ĝi mjaoante dorlotaĝas al la virino! Kaj krome ĝi havis alian nomon, "TOM"!
Laŭ ŝi, antaŭ ok jaroj ŝi trovis kaj pensis ĝin sovaĝa, kvankam tiam jam ni bretis ĝin. Kaj ŝi fojfoje venis kaj multfoje donis abundan nutraĵon. Ĝi tre ĝojis kaj tiel bone intimiĝis al ŝi, kiel kiam ŝi foriras, ĝi sekvis ŝin longdistance.
Ankaŭ hodiaŭ ĝi facile estis brakumata de la virino antaŭ ni.
- Tom ... ne. Zukin, ĝis revido!
- Mjaou, mjaou!
Ni iom miris aŭ "konsterniĝis"?
Nia kato iĝis ne rigardi nin en la okulojn.
野良猫に餌をやる人から名前まで付けられていたことが発覚して、目を合わさなくなったうちらのネコ。
